by © poetrypark

Jera ’na notti di luna
e ’alisi, turnatu di nu viaggiu,
prima di chiuriri ’u scieccu nnâ stadda
’u purtau n’abbiviratura,
ch’jera china d’acqua
e na st’acqua ci s’ammirava ’a luna.
’U scieccu, ch’aveva siti,
ci si calou cuntentu… sulu,
mentri ca s’abbivirava,
ci fu ’na nuvula
ca si misi muvennisi davanti ’a luna
facennula scumpariri di l’acqua
unni ’u scieccu cuntinuava a viviri
e ammucciannula nnô cielu,
tantu ch’alisi dispiratu,
avennula persa di ccà e di ddà,
chiamau lu figghiu e: – Currau,– ci dissi,–
’U scieccu s’ammuccau ’a luna.

***